Website is updated!

iWeb

Oh yes… that was a long night (but somehow I still have a lot of caffeine in my system… wonder why???), but what’s gotta be done, has to be done…

So: my website has been updated with photos of Antarctica and Argentina. Let me know what you think!

iWeb

Advertisements

I see dead… trees

I have a thing for dead trees. Don’t know why, but I like them better (from an artistic point of view – before you all start bashing me!) than the green, living version. I always want to photograph them, so when people were going out of their way to get a good view at Perito Moreno glacier, I was looking in the opposite direction to some very beautiful dead trees…

Airports…

In some strange way I find airports very peaceful places. Once I’ve checked in my bags and have gone through customs I can sit and look at people and it doesn’t matter how long I have to wait. There is something clear about airports. You’re either coming or going. I like that certainty. Packing is done, you don’t have to decide where you are going anymore, nothing to do but wait to travel.

Some familiar colours in the background 😉
El Calafate Airport
El Calafate Airport

Now the big airports like Schiphol are complete cities and there’s too much to do to just sit and watch people. But the small airports like Puerto Iguazú or El Calafate are charming little villages. There’s a place to get coffee or a quick snack, usually a small souvenir shop with the most… ehm… tacky souvenirs, 2 gates if you’re lucky and that’s about it. Sometimes a plane lands on the single runway, so that is exciting for a while and then it’s back to observation…

Souvenirs anyone?
Things to photograph at airports…

The last day…

It was raining a bit in the morning of my last day in Buenos Aires, so I did the smart thing: had a late breakfast (because that is of course the most important meal of the day and I’ve missed too many already ;-)), packed my suitcase (a miracle that it closed again – somehow I always carry more stuff home than I came with and I don’t really know what that stuff is – local air or something!).

Then, after a long siesta, I celebrated my farewell. Celebrate a farewell? That doesn’t seem right in this case. If it weren’t for family and cats that I terribly miss, I wouldn’t mind staying a bit longer here…

Anyway, I was saying… I celebrated my farewell Buenos Aires style with a late dinner overlooking the marina with a really good bottle (OK, not the whole entire bottle – there was a little bit left ;-)) of Argentinian Pinot Noir to accompany my steak. The restaurant – very thoughtful – provided anti-mosquito lotion at the tables. Would be a bit of a shame if I came home with dengue fever after a vacation in Antarctica…

Tango in Buenos Aires

So this is it. Marinka on Antarctica 2009/2010. The photos will appear on my website, this blog and/or in another form when I’ve sorted through the +/- 1,800 of them. Yes. I know that is a lot and a lot of them will disappear in the process. (I have done a lot of bracketing (exposure + white balance) to get the ice and/or snow right…)

For those interested, the equipment:

  • Olympus E-510-body (10.9 megapixels)
  • 14-42mm lens (focal length is actually 28-84mm) with UV filter
  • 40-150mm (focal length is actually 80-300mm) lens with UV filter
  • Polariser filter
  • 3x 8GB memory cards
  • 2x 4GB memory cards
  • (and an extra 16GB ;-))
  • No tripod for the simple reason that I figured there’d be enough light to shoot from hand and I didn’t want to carry (and I was right about that – most of the time)
  • Waterproof photo-backpack (which didn’t proof that handy as waterproof version, because once you put the waterproof outer sack around it you couldn’t carry it on your back anymore)
  • Special plastic bags to put around the body that tighten around the lens for when it rains or snows (haven’t used them much)
  • 3 li-ion battery blocks and a charger (one in the camera, one as spare and one charging – the cold makes them last a shorter time than usual, I had to charge one almost every day)

Things I would do differently next time 😉 :

  • Take 2 camera bodies so it’s faster to switch from wide-angle to tele-lens
  • A stronger tele-lens like 90-250mm or 300mm (most of the time my 40-150mm was fine, because the wildlife was quite close, but there were times a closer look would have been even better)
  • More lens-wipes!!! Camera doesn’t just get wet from rain, snow or zodiac rides, condensation plays tricks as well (when getting back into your warm cabin or – in my case – when you’re visiting warmer and more humid places too) and is even worse for the electronics
  • A happy-snappy for those instances you can’t or don’t want to take all your equipmentI am glad I had the chance to share my adventures with you and I hope you enjoyed reading my blog. Thanks for your comments! I hope I managed to transmit in some way the beauty of the Antarctic, although I realize that words alone will not do it justice.Tomorrow I will fly with British Airways to São Paulo, London and – with only an 1.25 hr lay-over, so I doubt that my luggage and I will make it home together – Amsterdam. Looking forward to seeing you all (or most of you anyway) soon. I’ve missed you!!!My final words on Antarctica (although I doubt I will ever really stop speaking about it) will still appear here, in time…
Tango in Buenos Aires

Nederlands

Op mijn laatste dag in Buenos Aires regende het ‘s morgens een beetje, dus heb ik verstandig gedaan: een laat ontbijtje genuttigd (want dat is tenslotte de belangrijkste maaltijd van de dag en ik heb er al teveel gemist ;-)), mijn koffer gepakt (een wonder dat ‘ie dichtging – op de één of andere manier neem ik altijd meer mee terug dan waar ik mee kwam – plaatselijke lucht ofzo!)

Toen, na een lange siësta, heb ik mijn afscheid gevierd. Afscheid vieren? Dat klinkt niet helemaal juist in dit geval. Als ik familie en katten niet zo zou missen, zou ik het niet erg vinden nog wat langer hier te blijven…

Maar goed, ik zei… ik heb mijn afscheid Buenos Aires stijl gevierd met een laat diner, uitkijkend over de jachthaven met een hele goeie fles (OK, niet de hele fles – er was nog wat over ;-)) Argentijnse Pinot Noir als begeleiding van mijn steak. Het restaurant leverde -heel attent – anti-muggenlotion bij de tafel. Zou een beetje jammer zijn als ik na een vakantie naar Antarctica thuiskwam met knokkelkoorts…

Tango in Buenos Aires

Dus dit was het dan. Marinka in Antarctica 2009/2010. De foto’s zullen op mijn website, dit weblog en/of op een andere manier verschijnen wanneer ik door de ca. 1800 stuks ben heengegaan. Ja. Ik weet dat dat er veel zijn en veel zullen ook verdwijnen in het proces (ik heb vaak bracketing (belichting + witbalans) gebruikt om het ijs en/ of de sneeuw goed te krijgen…)

Voor de geïnteresseerden, de apparatuur:

  • Olympus E-510-body (10.9 megapixels)
  • 14-42mm lens met UV filter
  • 40-150mm lens met UV filter
  • Polarisatie filter
  • 3x 8GB memory cards
  • 2x 4GB memory cards
  • (en een extra 16GB ;-))
  • Geen statief vanwege de simpele reden dat ik ervan uit was gegaan dat er genoeg licht zou zijn om uit de hand te fotograferen en ik er niet mee wilde sjouwen (en ik had gelijk daarin – meestal)
  • Waterproof foto-rugzak (die als waterdichte versie niet zo handig was, omdat je hem niet meer op je rug kon dragen als de waterdichte zak erom zat)
  • Speciale plastic zakken om om de camera en de lens te doen als het regent of sneeuwt (niet vaak gebruikt)
  • 3 li-ion batterij-blocks en een lader (één in de camera, één als reserve en één aan het opladen – door de kou gaan ze minder lang mee dan normaal, ik moest er bijna elke dag eentje opladen)

Dingen die ik een volgende keer anders zou doen 😉 :

  • Twee camera-behuizingen meenemen, zodat het makkelijker switchen is tussen groothoek- en telelens
  • Een zwaardere telelens zoals 90-250mm of 300mm (over het algemeen ging het prima met m’n 40-150mm, omdat het wild vrij dichtbij was, maar er waren een paar keren dat nog dichterbij nóg beter was geweest)
  • Meer lenzendoekjes!! De camera wordt niet alleen nat door regen, sneeuw of zodiak-tochtjes, condensatie doet ook mee (wanneer je terugkomt in je warme hut of – in mijn geval – als je ook warme plaatsen met een hoge luchtvochtigheid bezoekt) en is nog slechter voor de electronica
  • Een happy-snappy voor die keren dat je niet alle apparatuur kunt of wilt meenemenIk ben blij dat ik de kans heb gehad om mijn avonturen met jullie te delen en ik hoop dat jullie het leuk hebben gevonden mijn blog te lezen. Dank voor alle reacties! Ik hoop dat ik op de één of andere manier de schoonheid van Antarctica heb kunnen overbrengen, hoewel ik me realiseer dat woorden alleen het geen recht doen.Morgen vlieg ik met British Airways naar São Paulo, Londen en – met maar een kleine anderhalf uur overstap, dus ik betwijfel dat mijn bagage en ik samen thuiskomen – Amsterdam. Ik kijk ernaar uit om jullie weer te zien (de meeste van jullie in elk geval). Ik heb jullie gemist!!!Mijn laatste woorden over Antarctica (hoewel ik betwijfel dat ik er ooit over uitgepraat zal raken) zullen nog hier verschijnen, ooit…

Uruguay in a day…

I’m starting to feel like a real tourist now, doing South America in a week…

Today I caught yet another boat and headed for the other bank of the Rio Plata to Colonia del Sacramento in Uruguay. Customs was a bit more organized than the last time, so after a boat trip of about an hour over the wide river I found myself in Uruguay.

Downtown historical Colonia is very nice, with beautiful old Spanish houses, a lot of shadowy trees and many nice old-timer cars. Good destination for a day!

Colonia del Sacramento

Tomorrow will be the last day of this incredible journey. Although the days in Argentina were just a bonus, I really enjoyed the travelling around. Catching a boat here and there, figuring out where to eat, just sitting somewhere for a while and take in the surroundings… I’m glad I had a chance to see some of Argentina’s sights and like I said: this is definitely a country to come back to.

Colonia del Sacramento in Uruguay

NL:
Ik begin me een echte toerist te voelen nu, doe Zuid-Amerika in een week…

Vandaag ben ik maar weer eens op een boot gestapt en de oversteek van de Rio Plata naar Colonia del Sacramento in Uruguay gewaagd. De grensformaliteiten waren wat beter georganiseerd dan de laatste keer, dus na een tocht van ongeveer een uur over de brede rivier bevind ik me in Uruguay.

Het historische centrum van Colonia is erg mooi, met prachtige oude Spaanse huisjes, veel schaduwrijke bomen en mooie oldtimers. Een goede bestemming voor een dagje!

Morgen is de laatste dag van deze ongelooflijke reis. Hoewel de dagen in Argentinië alleen maar een bonus waren, vond ik het erg leuk om hier rond te reizen. Hier en daar op de boot stappen, uitzoeken waar te eten, gewoon maar een tijdje ergens gaan zitten en de omgeving op je laten inwerken… Ik ben blij dat ik de kans heb gekregen om een paar van Argentinië’s attracties te zien en zoals gezegd: dit is zeer zeker een land om naar terug te keren.

Colonia del Sacramento

Patagonia

I’ve wanted to see Patagonia ever since I read The Old Patagonia Express from Paul Theroux, back in… 1990 or so. Paul travelled by train and he only spent about 20 pages in Patagonia. Still… the name alone and that he described it as ‘nothingness’ made me want to go there too. I don’t have the time to go by train unfortunately, but having seen some of the landscapes now I think I will move the ‘Patagonia Express’-wish up the list again. Patagonia has the wide open spaces, mountains, lakes and rivers – and the ‘nothingness’ indeed – that I love. Fresh, crispy air, beautiful skies, roads that lead to nowhere and everywhere…

Beautiful ‘nothingness’ in Patagonia

I am staying in the lovely La Cantera hotel in the colourful town of El Calafate. From my room I am looking at the milky Lago Argentino, the Andes mountain range and those oh-so spacious skies.

Unfortunately I have only two days here and I spend them in the Los Glaciares National Park. Highlight of this park is the Perito Moreno glacier. I walk and watch for hours, listening to the thundering sound of pieces of ice calving of the glacier into the Canal de los Témpanos (Iceberg channel).

Perito Moreno is a stable glacier.That means that, politically incorrect, as one of the few glaciers worldwide, it has not receded over the last 50 years. I was interested in the situation before that, but my guide didn’t have those numbers. It is moving forward with a speed of about 2 meters per day.

The other glaciers in the park are all decreasing, a situation caused by climate change according to scientists.

I visit the Upsala, Onelli and Spegazzini glaciers per boat on day 2. You’d think I’d be fed up with ice by now, but I’m still in awe at that cold substance, especially when you have the high peaks of the Andes in the background, condors flying above your head and a drink with thousand-year old glacier ice cubes in your hand.

On the rocks

Back in the hotel I eat a fantastic dinner prepared by a young chef who is running the kitchen on his own (there are only 8 tables available – but he prepares a different menu every day). His chocolate dessert was the best I have ever had! I take one last look at the Patagonian sky before I go to sleep and promise myself I’ll come back here some day…

Nederlands:
Ik heb Patagonië willen zien sinds ik, in 1990 of zoiets, De Patagonië Express van Paul Theroux las. Paul reisde per trein en bracht maar zo’n 20 pagina’s in Patagonië door. Maar toch… door alleen al de naam en dat hij het beschreef als ‘nietsheid’ wilde ik er ook naartoe. Ik heb helaas geen tijd om per trein te gaan, maar nu ik wat van het landschap gezien heb, denk ik dat ik de ‘Patagonië Express’-wens weer hoger op de lijst zet. Patagonië heeft de grote, open ruimte, bergketens, meren en rivieren – en inderdaad de ‘nietsheid’ – waar ik van hou. Frisse, knisperende lucht, prachtige wolkenpartijen, wegen die overal en nergens naartoe gaan…

Ik verblijf in het leuke La Cantera hotel in het kleurrijke plaatsje El Calafate. Vanuit mijn kamer kijk ik uit op het melkachtige Argentino Meer, de Andes bergtoppen en die oh-zo wijdse luchten.

Helaas heb ik maar twee dagen hier en die breng ik door in het Los Glaciares National Park. Hoogtepunt van dit park is de Perito Moreno gletsjer. Ik wandel en kijk urenlang, luisterend naar het enorme gedonder waarmee stukken ijs van de gletsjer afkalven in het Canal de los Témpanos (IJsberg kanaal).

Ice calving from the north side of the Perito Moreno glacier

Perito Moreno is een stabiele gletsjer. Dat betekent dat hij zich, politiek incorrect, als één van de weinige gletsjers wereldwijd, niet teruggetrokken heeft in de afgelopen 50 jaar. Ik was benieuwd naar de situatie daarvoor, maar mijn gids had daar geen cijfers over. Hij beweegt naar voren met een snelheid van zo’n 2 meter per dag.

De andere gletsjers in het park worden allemaal kleiner, een situatie die veroorzaakt wordt door klimaatsverandering volgens wetenschappers.

Ik bezoek de Upsala, Onelli en Spegazzini gletsjers per boot op dag 2. Je zou denken dat ik inmiddels wel genoeg zou hebben van ijs, maar ik kijk nog steeds met bewondering naar dat koude goedje, helemaal als je de hoge toppen van de Andes op de achtergrond hebt, condors die boven je hoofd vliegen en een drankje met duizend jaar oud gletsjerijs in je hand.

Glacial ice

Terug in het hotel eet ik een fantastisch diner bereid door een jonge chefkok die in zijn eentje de keuken runt (er zijn maar acht tafels beschikbaar – maar hij heeft elke dag een ander keuzemenu). Het chocoladedessert was het beste dat ik ooit gegeten heb! Ik werp een laatste blik op de Patagonische lucht voor ik ga slapen en beloof mezelf dat ik hier ooit terug zal komen…

Ice bridge at the Perito Moreno glacier